KO TO TAMO PEVA

balet na muziku Vojislava Vokija Kostića

O predstavi

Kao i film, i ovaj balet će vas nasmejati. Jezikom igre to baš i nije lako (...) Svu svoju raskošnu kreativnost Zurovac pretapa u humor (...) ostao je svoj, duhovit, silovit, koreograf koji crpi inspiraciju iz prirodnog gesta i ima vulkansku scensku energiju. Ima i goli talenat, onaj kome nisu potrebni skupi kostimi i tone dekora, ali ne može bez raskošnih igrača koje nepogrešivo bira.
Marija Janković, Vozi i...igraj, Miško!, „Viva”, Beograd, januar 2005.


Zapravo ovde je dosegnut onaj standard koji se odavno primenjuje u baletskim predstavama na zapadu: nema glavnih i sporednih uloga – svi su solisti. I, odista, mladi igrači Baleta Narodnog pozorišta su to i potvrdili (...) oni su pokazali ono što se do sada nije videlo na sceni Narodnog pozorišta. Neverovatna energija kojom je zračila predstava može se pripisati takođe inspirativnom koreografskom izazovu, novom pokretu i celokupnoj koncepciji koju je pred izvođače postavio Staša Zurovac. Aplauzi, skandiranje i povici pohvale trajali su oko pola sata...
Savo Popović, Hit iz „autobusa”, „Večernje novosti”, Beograd, 24. 12. 2004.


Bila je srećna ideja upravnika Ljubivoja Tadića da na repertoaru Baleta Narodnog pozorišta u Beogradu stavi kao stvaralački izazov kultni Šijanov Ko to tamo peva, po scenariju Dušana Kovačevića (...) čarobnom rukom koreografa-reditelja ta sirova građa postala je poetična metafora tegobnog balkanskog živovanja (...)
Voki Kostić, pružio je Zurovcu muziku, remek-delo koje odiše mešavinom zanosa i ironije.

Jovan Ćirilov, Ko to tamo pleše, „Blic", Beograd, 25. decembar 2004.


Izvedba čitavog baletnog ansambla NP-a izvrsno je uigrana te podjednako uvjerljivo i u gruboj groteski i u nježnoj lirici i zaslužuje svaku pohvalu (...) nipošto kao manje važan treba istaknut i glavni adut predstave: to je glazba Vojislava Vokija Kostića koji je u nizu sjajnih brojeva (...) napravio sjajnu stilizaciju vlastite filmske glazbe, oslonivši se na njene glavne motive, među kojima je najistaknutiji neprestano ponavljajući refren Cigančića iz filma, koji više puta zapjevaju i plesači: a to je očajnička želja „da se ovo samo sneva". Želja koja je, kao što svi dobro znamo, na žalost i uzaludna.
Branimir Pofuk, Sjajna predstava za smijanje i plakanje,  „Jutarnji list", Zagreb, 29. januar 2005.


Tog 22. decembra 2004, posle ko zna koliko godina, izgledalo je da je Beograd ponovo bio glavni grad one Jugoslavije (...) balet je, kao nikad do sada, postao kulturna tema broj jedan.
Ivana Milanović, Više od igre, „Vreme", Beograd, 13. januar 2005.

 

Sasvim je stoga izvesno, da je ovaj balet značajno umetničko delo, da poseduje samosvojnost, moderno je u ritmu i tonu, potpuno doživljeno u autentičnoj formi, bez pristrasnosti, klasično shvaćenog i doživljenog zvuka i vrednost koja će imati svoje trajanje (...)
Za Narodno pozorište nesumnjiv i značajan uspeh, a za nas u gledalištu istinsko uzbuđenje. I značajan događaj.
Petar Volk, Od iluzije do tuge, „Politika", Beograd, 25. decembar 2004.


VOJISLAV VOKI KOSTIĆ
Rođen sam na Malu Gospojinu 21. septembra 1931. godine u Beogradu. Otac dr Aleksandar Đ. Kostić (1893), majka dr Smilja rođ. Joksić (1895), rođeni u Beogradu. Školovao sam se u Beogradu. Komponovao sam za: 70 filmova, 410 pozorišnih predstava, 25 TV serija (450 epizoda), 40 TV filmova, 20 radio drama. Komponovao sam 93 samostalna dela ozbiljne muzike (vokalno-instrumentalna, orkestarska, scensko-muzička, horska, kamerna i solistička). Ispunio sam zapovest Enrika Josifa da ostvarim vrhunsko delo na baletskoj sceni, komponujući muziku za balet Ko to tamo peva. Komponovao sam oko 2000 pesama i balada. Komponovao sam i objavio 33 samostalne autorske LP gramofonske ploče, 6 CD i album od 3 CD. Napisao sam i objavio: 3 knjige, 35 naučnih radova, eseja i studija. Nagrađivan sam u zemlji i inostranstvu 32 puta.  Odlikovan sam u zemlji i inostranstvu 3 puta. Živim i radim u Beogradu. Želim da umrem u Beogradu.


STAŠA ZUROVAC
Igrač i koreograf Staša Zurovac, solista Baleta Hrvatskog narodnog kazališta u Zagrebu, diplomirao je na Školi za klasični balet u Zagrebu, u klasi prof. Tatjane Lučić Šarić, a usavršio se u Petrogradu gde je diplomirao kod V. K. Onoška. Godine 1989. postaje član Baleta HNK u Zagrebu, gde je radio sa koreografima kao što su Milko Šparemblek, Martino Milera, Ted Brandsen, Vasko Velenkamp, Gagik Ismailian, Peter Breuer, Dinko Bogdanić...
U sezoni ‘95/96. dodeljena mu je Nagrada „Oskar Harmoš" za najbolje muške uloge u baletima: Dragocjen život M. Milera, Nepoznata pustolovina T. Brandsena, Usporedni putnici G. Ismailiana, Kantata 66 V. Velenkampa. Kao igrač gostovao je u Portugalu, Italiji, Holandiji, Češkoj, Mađarskoj, Austriji, Sloveniji, Makedoniji, Turskoj, Americi i Brazilu. Od godine 1996. počinje da koreografiše. Njegove prve dve koreografije, New Begining 1996. i Cantara 1997. predstavljene su pozorišnoj publici u sklopu Prve i Druge koreografske radionice članova Baleta HNK u Zagrebu. Posle su se ta dela izvodila kao deo redovnog repertoara zagrebačkog Baleta. Tokom 1996. godine gostovao je u trupi Compania Portuquesa de bailado contemporaneo portugalskog koreografa Vaska Velenkampa. S tom trupom ostvario je svoju treću koreografiju, San zaručnice, koja je izvedena na Svetskoj izložbi EXPO ’98 u Lisabonu. U saradnji s istom trupom 1999. nastaje plesna predstava Molim te, probudi me! koja je izvedena u zagrebačkom HNK-u u sklopu celovečernje predstave Tko je ugasio svjetlo? U sezoni 2000/2001. ponovo mu je dodeljena nagrada zagrebačkog Hrvatskog narodnog kazališta „Oskar Harmoš” za ulogu Mandarina u Bartokovom Čudesnom mandarinu. Sa Markom Boldinom 2001. godine osniva Atelier Corégraphique sa kojim ostvaruje delo Bogovi su ljuti (Les Dieux sont fâchés). U maju 2001. godine na beogradskom 5. festivalu koreografskih minijatura osvaja Prvu nagradu i Nagradu publike za San zaručnice. Istu predstavu postavio je i u HNK u Zagrebu 2003. godine. Na 17. međunarodnom takmičenju za koreografiju u Hanoveru osvojio je 2. mesto. Prvo celovečernje delo mu je Cirkus primitif balet, a nastalo je povodom Svetskog dana igre, 29. aprila 2003. godine. U okviru 49. Splitskog ljeta 2003. godine, njegove  predstave Bogovi nisu ljuti i Daj, daj, postavljene za Balet HNK u Splitu, dobile su nagradu „Peristil", za najbolje ostvarenje. U oktobru 2003. godine na Svetskim danima glazbe u Ljubljani, koreografisao je dva baleta: Purgatorio Hirošia Nakamure i Kiklos korejske spisateljke Sungji Hong, kojem je pripala nagrada međunarodnog žirija Svetonih glazbenih dnevov ISCM  za najbolje baletsko delo. 2004. god. postaje direktor Baleta Hrvatskog narodnog kazališta „Ivan pl. Zajc” u Rijeci, gde postavlja drugo celovečernje delo Volite li Bramsa.  

Premijerno izvođenje

Premijera, 22. decembar 2004. / Velika scena

Po ideji Ljubivoja Tadića, libreto predstave inspirisan je scenarijom istoimenog filma Dušana Kovačevića, reditelja Slobodana Šijana
Koreografija i režija Staša Zurovac 
Asistent koreografa Olja Jovanović Zurovac 
Kostimograf Katarina Radošević Galić 
Scenograf Žorž Draušnik 
Dizajn svetla Staša Zurovac

Premijerna podela:
Autobus Aleksandar Ilić, Denis Kasatkin, Dejan Kolarov, Nikica Krluč, Duško Mihailović, Milan Rus, Goran Stanić, Mihajlo Stefanović, Dalija Imanić
Vojska Nenad Butorović, Miloš Dujaković, Miloš Kecman, Vladimir Panajotović, Ljubiša Peković, Nebojša Stanković
Svadba - žene Silvija Džunja, Ida Ignjatović, Ana Ivančević, Tamara Ivanović, Milica Jević, Ivana Kozomara, Olga Olćan, Ljupka Stamenovski, Smiljana Stokić, Maja Varićak
Sahrana Tamara Antonijević, Vera Blagojević, Svetlana Marković, Tanja Popović, Ružica Selenić, Jovica Mitrović, Branislav Tojagić
Smrt Anđela Đaković
Anđeo Nada Stamatović


Direktor Baleta Konstantin Kostjukov
Repetitor Paša Musić
Organizatori Brankica Knežević, Gojko Davidović
Majstor scene Zoran Mirić
Majstor svetla Miodrag Milivojević
Majstor tona Miroslav Vuković
Majstor maske Dragoljub Jeremić
Inspicijent Brankica Pljaskić




 

Galerija